Goedemorgen allemaal!

Met het ontbijt achter de kiezen eerst even tijd om wat van ons te laten horen.
Alles is goed gegaan. De vlucht was niet echt een pretje, maar goed. Van Amsterdam naar Athene was geen probleem. En zoals we al hadden verwacht was het wachten op het vliegveld van Athene niet echt fantastisch, maar we zijn de uren doorgekomen.

Het werd pas ‘leuk’ toen we eindelijk midden in de nacht het vliegtuig in konden. Het slapen hadden we uitgesteld tot we hoog en droog in de lucht zouden zitten, maar dat duurde nog langer dan we hadden gehoopt. Eerst was er zo’n handig figuur die te laat kwam: de eerste vertraging. Een uur te laat zouden we dan toch opstijgen, maar aan het begin van de startbaan kwam de piloot er achter dat er een klein technisch probleem was. Het zou zo’n 10 minuten duren om het te repareren. Weer terug getaxied, maar natuurlijk kostte het een stuk langer dan de beloofde 10 min. Uiteindelijk zijn we 2 uur te laat (om 03.00 uur) opgestegen.

En dan denk je: ach, in Johannesburg zullen ze wel weten dat we 2 uur vertraging hebben. Dat was immers aan het begin van de vlucht al duidelijk. Maar nee hoor, Athene had niets doorgegeven, dus degene die ons op zou halen heeft al die tijd moeten staan wachten, omdat op het laatste moment de vertraging pas bekend werd gemaakt!

Vanaf het moment dat we gingen dalen konden we de eerste blikken werpen op het vaderland van Thabo. Erg bijzonder en indrukwekkend... We zagen wel wat bekends: hier en daar aardig vlak. Maar de kleuren zijn weer helemaal anders.

Johannesburg is echt enorm groot. Blij dat we daar niet zelf de weg hoeven te zoeken.

Eenmaal geland wilden we zo snel mogelijk verder natuurlijk. Maar bij de douane werd ons gevraagd wat de reden is van ons bezoek. Naar waarheid antwoordde ik: adoptie. Maar dat vond de mevrouw niet helemaal helder. Dus een heel gesprek, op een leuke manier, hoor. Ineens was daar de vraag: waarom dan adoptie uit Zuid-Afrika? Daar hebben we ons antwoord zeker wel op, maar de vraag was toch wel onverwacht.
Gelukkig vond de jonge vrouw het een heel positief iets. Hoewel ze wel bezorgd keek toen haar duidelijk werd dat Thabo háár kleur heeft en niet de onze. Zou dat geen problemen geven? Heel positief hebben we daarop geantwoord dat dat in Nederland niet zo’n probleem is. Ach, hopelijk komt die tijd echt nog eens. Niet alleen in Nederland maar ook hier in Zuid-Afrika!

De ontvangst in Pretoria, in het guesthouse Chancellor’s Court was prima. Eén nederlands stel (Bo en Heidi) stonden bijna op het punt om weg te gaan. We hebben hun zoon Sibo nog uitgebreid bewonderd. En zij hebben ons nog allerlei dingen verteld en tips gegeven.
Op dit moment zijn hier nog drie andere nederlandse stellen; en verder mensen uit Zweden en Finland. Ook vandaag komt er nog een stel aan.

Goed, dit was het dan voorlopig. Vandaag gaan we naar Pilanesberg; waar de dag zal eindigen met een safari. Lijkt ons heel bijzonder!

Het is fijn om hier te zijn. De afgelopen weken was het weleens moeilijk te blijven beseffen waar we mee bezig waren. Alle drukte zorgde er soms wel voor dat we niet zoveel over Thabo na konden denken en met hem bezig konden zijn. Hier staat gewoon alles in het teken van adoptie. En het is een feest te kijken naar de andere stellen en te bedenken dat wij over een paar dagen ook zo’n prachtig wereldwondertje in onze armen zullen hebben...

Lieve groeten, Ernst-Paul en Jolanda