Nu is het officieel: Thabo Paans

Vandaag was de afronding van de rechtbankprocedure en vanaf 10.30 uur vanmorgen is Thabo officieel onze zoon!
De rechter was een aardige dame en Thabo wond haar compleet om zijn kleine pinkje!
Ze stelde ons een paar vragen en las de officiële stukken voor. Op het moment dat we moesten zeggen dat we ècht niet meer zonder Thabo willen kregen we toch wel even een brok in de keel... Vanaf nu: Thabo Paans!

Het was wel vroeg vanmorgen: om 5.00 uur zijn we opgestaan, zodat we ruim de tijd hadden om om 7.00 uur klaar te staan om opgehaald te worden. De rechtbankprocedure vond plaats in Johannesburg (daar is Thabo geboren) en daar is het altijd maar afwachten hoe lang het allemaal gaat duren. Bovendien staan er ’s ochtends altijd file’s tussen Pretoria en Johannesburg en dus hadden we onze tijd wel nodig!


Op zich verliep alles redelijk vlot; vlotter tenminste dan we hadden gevreesd. In onze dokumenten klopte weer eens iets niet (niet onze fout), maar dat was gelukkig zo weer verholpen.
Om 12.30 uur waren we weer thuis. Thabo helemaal afgedraaid, dus snel wat eten en naar bed. Daar was meneer het niet helemaal mee eens, maar na een paar minuten huilen legde hij zich er letterlijk toch maar bij neer.

Later op de middag hebben we een feestje gevierd: de zoon van één van de Zweedse stellen hier was jarig: één jaar. Voor hen heel bijzonder: maandag zoonlief gekregen en nu zijn verjaardag mee kunnen vieren.


Twee andere Nederlandse stellen moesten vandaag naar de Nederlandse ambassade vanwege het aanvragen van een noodpaspoort van hun kinderen. Volgende week donderdag staat ons dezelfde gang te wachten. En omdat Nederland gewoon altijd moeilijk doet met regels, en extreem moeilijk doet bij het verlenen van een noodpaspoort aan kleine kinderen (terroristen in de dop toch?!!) vonden wij het verstandig om alvast een pasfotootje van Thabo mee te geven ter keuring. Er is hier één fotograaf waar iedereen naartoe gaat en die op de hoogte is van de strikte eisen van Nederland. Het was niet zo makkelijk om een fotootje van Thabo te maken (zijn fantastische lach bleef uit), lukte het toch om één redelijke te krijgen. De fotograaf twijfelde wel: Thabo knijpt zijn lippen wat samen, en ach, Nederland moet toch èrgens moeilijk over doen!

En wat denken jullie: de pasfoto is afgekeurd!! Over de lippen werd niet gesproken, maar nadat er een lineaal bij was gehaald, kwam men tot de conclusie dat Thabo zijn hoofd er te klein op staat!!
Dus één dezer dagen opnieuw naar de fotograaf en dan maar hopen dat het beter gaat. We krijgen geen nieuwe kans...

Met Thabo gaat het ondertussen prima. Hij is wel snotterig en heeft een waterig oogje, maar daar maken we ons maar geen zorgen over. Als het niet beter wordt, kunnen we hier zó even bij een dokter binnenwandelen.

Meneer begint ook streken uit te halen. Als mem het speelgoedautootje naar hem toe wil laten racen over de vloer, en hem roept, dan draait hij stijf het hoofd de andere kant op: naar heit. En dan maar lachen!!! En niet om willen kijken. Heerlijk natuurlijk!
Hij begint ons ook wat uit te testen: lekker dwars doen met eten. Maar dat hoort er allemaal gewoon bij.

Het is een heerlijk ventje en we genieten met volle teugen van hem. We zijn ontzettend blij, maar inmiddels ook goed moe van de afgelopen dag en de nacht die halverwege drastisch werd onderbroken door zoonlief.

Tot zover!!

Goeienag & lekker slaap!
Ernst-Paul en Jolanda

P.s.: Zoals beloofd: eindelijk foto’s van heit en zoon!!