Ja, echt waar: ineens is het dan echt zo: Thabo staat zelf, helemaal zonder hulp! Prachtig om te zien: zo’n klein manneke dat al zo parmantig rechtop staat.
Hij probeert het overal: bij de tafel, bij de bank, in de box, naast de box, op schoot, en ga zo maar door. Hij heeft er echt plezier in.
Een hele mijlpaal, natuurlijk. Van dit ‘kunstje’ zal hij toch maar mooi zijn hele leven plezier hebben, nietwaar?
Naast deze mooie momenten mogen we ook meegenieten van zijn minder gezellige buien. Hij kan echt ontzettend dreinen en zeuren en dan is er geen land met hem te bezeilen. En hij heeft hierbij echt geen voorkeur, hoor: zowel heit als mem worden af en toe op dit soort buien getrakteerd. Maar ach, net als met de stormen buiten, gaan ook deze stormpjes weer voorbij. En ja, dan breekt er echt weer een prachtige, zonnige lach door.
Lastig punt blijft de nacht. Het doorslapen is nog niet weer gelukt. We wenden al nieuwe middelen aan in de ‘strijd’: ’s avonds een welterusten-badje + massage en rijstebloem bij de fles in. Maar dat heeft nog geen vruchten afgeworpen...
De laatste vrije dagen zijn inmiddels aangebroken. Maandag begint het ‘gewone’ leven weer: hoe gewoon zal dat in werkelijkheid zijn? We zijn benieuwd! We zullen de afgelopen bijzondere tijd in ieder geval niet vergeten: het was echt fijn om met elkaar de rust te hebben om aan elkaar te wennen. We zijn dankbaar dat het allemaal zo mocht gaan ...
Groetjes,
Thabo, Ernst-Paul en Jolanda
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Wat geweldig! Hartelijk gefeliciteerd met deze mijlpaal! Wat zullen jullie ongelooflijk trots zijn! Hee, geniet nog lekker even van jullie vrije dagen samen.... Enne, zijn de foot's nu wel over gekomen??
Liefs, Esther en de rest
Een reactie posten