Varia

Zo, daar zijn we weer ....!
Dat is lang geleden! We kunnen allerlei redenen geven (drukte, computer kapot, nog een keer drukte), maar dat verandert er niets aan: het is hoog tijd voor een update van onze kant!
Er is in de afgelopen tijd van alles gebeurd, eigenlijk te veel om op te noemen. We zullen een poging doen een paar dingen te laten zien. Met in de hoofdrol ... Thabo!

Een paar dagen met de familie op pad: Thabo vond het prachtig! Met zijn neefje en nichtjes spelen en nog eens spelen; geeft de één geen aandacht, dan de ander wel; wat wil je nog meer als peuter?
Thabo heeft genoten van alles en iedereen.
Wat hij zoal gedaan heeft?
Samen met Mirthe en Judith op de skelter ...


Op en neer op de wip-wap ...

Zwemmen ...

en nog hééél veel meer.
We hebben onze korte vakantie afgesloten met een bezoekje aan de Apenheul, samen met pake en beppe. Thabo vond de apen wel leuk, zolang ze maar op afstand bleven. Hij keek z'n ogen uit: er was ook zóveel te zien! Wat zo'n jochie dan allemaal in zich opneemt ...

Natuurlijk heb je van die apen die lollig moeten doen: de doodskopaapjes waren zó brutaal dat ze Thabo z'n wandelwagen aan een inspectie onderwierpen: valt er nog wat te jatten? Daar moest ons manneke niets van hebben ... wegwezen ....!!

En ja, dan word je na zo'n bezoek aan de echte apen verrast met een knuffel-aap; dat vond Thabo echt wel lief van pake en beppe, maar na zijn schrik-ontmoeting met die doodskopaapjes vond hij het eerst echt wel eng. Maar ... niets zo veranderlijk als een klein jochie: de aap (die we inmiddels "Steven" hebben gedoopt naar het aap-vriendje van Dribbel) is nu zijn dikste vriend!

Het waren leuke dagen, maar het kan niet altijd feest blijven! En dan lijkt het eerst misschien saai, maar thuis valt toch ook genoeg te beleven:

kralen rijgen ...

eendjes voeren ...

naar de intocht van Sinterklaas ... (niet echt boeiend volgens Thabo)

Ach, Thabo geniet elke dag opnieuw, en wij met hem.
We staan steeds weer van hem te kijken. Vraagt mem aan heit of hij haar horloge heeft gezien, loopt Thabo stilletjes naar zijn speelgoedton en komt met de "tik-tak" weer terug; hoe wist hij dat toch ;-) !? Op zijn manier helpt hij met tafeldekken. Dvd's in de dvd-speler stoppen is een geweldige bezigheid. En "praten" is best mogelijk zonder al te veel woorden te gebruiken ... Wat Thabo betreft is het leven goed; het enige "min-puntje" is dat heit en mem soms erg vervelend zijn: "nee" blijft "nee", waarom nou toch??!

We denken veel terug aan deze tijd een jaar geleden. Wat was het bijzonder om dat langverwachte telefoontje te krijgen. Alle voorbereidingen, het afreizen, en dan de eerste keer dat we elkaar zagen ... het staat in ons geheugen gegrift. Komende dinsdag is het een jaar geleden dat we Thabo voorgoed in onze armen hebben gesloten, nadat hij al lange tijd "in ons hart" was gegroeid. Wat gaat de tijd toch snel...

Naast die dankbaarheid zit er ook pijn in ons hart: het doet pijn te weten dat er nog zóveel kinderen verlangen naar een "forever family" (zoals ze dat in Zuid Afrika noemen), zonder dat dat verlangen werkelijkheid zal worden. Het is toch onbegrijpelijk dat het altijd de kinderen zijn die de dupe worden van de problemen in deze wereld! Laten we hen dragen op onze gebeden ...
Kijk maar eens op de link naar Door of Hope die we bij deze weblog geven.

Lieve groeten van Thabo
en zijn heit en mem