Ja!! We mogen naar huis!

Onvoorstelbaar maar waar: met een uur waren we vanmorgen weer thuis! Bij de ambassade (inderdaad een mortuarium met marsmannetjes: afschuwelijk gebouw, met zoals gewoonlijk veel geld weggesmeten voor de meest afgrijselijke ‘kunst’) werd nergens moeilijk over gedaan. Naar de pasfoto werd nauwelijks gekeken! Achteraf dacht ik wel even stiekem: hadden we toch niet even de pasfoto van vorige week moeten proberen?! Maar ach, daar zouden ze de humor vast niet van hebben in gezien.

Direct na terugkomst hebben we met de maatschappelijk werkster Marita het eindgesprek gedaan. Naar het voorbeeld van vorige week van Jeroen en Esther hebben ook wij het gesprek op video gezet, zodat we het altijd nog weer eens kunnen bekijken en beluisteren. Ook voor Thabo is dit natuurlijk van groot belang.
Doordat Marita vorige week ziek was en wij toen dus te maken hadden met een andere maatschappelijk werkster, was het wel een beetje rommelig. Aan de andere vrouw hadden we bepaalde vragen gesteld die ze nog zou uitzoeken en daar wist Marita weer niets vanaf. Maar goed. We zijn weer wat wijzer geworden.

Dat vragen stellen staat trouwens onder grote druk: nadat wij zijn afgereisd blijft het dossier van Thabo nog twee weken op het kantoor liggen. In die tijd kunnen we via de mail nog vragen stellen, maar daarna verdwijnt het dossier in het archief, en daar zal het niet eerder weer vandaan komen dan op het moment dat Thabo eventueel later zelf op zoek zal gaan...
Dus: goed nadenken over wat we nog willen weten! We hebben nog zoveel vragen, maar er zijn maar zo weinig antwoorden...
Het was hier vandaag weer bijzonder warm. Mede daardoor daalt ons energiepeil drastisch. Ook Thabo houdt ons lekker bezig: in de nacht zijn we altijd wel een paar keer in de weer. Het Noorse stel dat afgelopen maandag hun zoon van 11 maanden heeft gekregen zit ’s ochtends altijd vrolijk aan het ontbijt: hun zoon slaapt heerlijk door. Maar ach, ieder heeft wel wat en we hebben het er graag voor over (klinkt afgezaagd, maar het is waar!).

Vanavond zijn we met Hans en Marieke en de kinderen nog uit eten geweest: Harry’s pancake. En de pannekoeken smaakten bijzonder goed! Een fijne afsluiting van een bijzondere tijd!

Als het goed is, komt er straks nog een extra stuk op de weblog. Dit in verband met onze terugkomst en de hechting van Thabo. We willen er niet dramatisch over doen, maar lees het alsjeblieft wel even, zodat het duidelijk wordt waarom wij ons straks wat terughoudend op zullen stellen.

Lieve mensen, dit was het laatste verslag vanuit Zuid-Afrika. Het is een reis vol indrukken, emoties, blijde momenten en pijnlijke momenten geweest. We hebben allemaal lieve mensen ontmoet en hebben ons hier thuis gevoeld. Het was goed!
Maar het belangrijkste is wel dat wij hier de ouders mochten worden van onze Thabo. Hij was en is de doel van onze reis.
We zijn dankbaar dat we dit allemaal hebben mogen beleven en we hopen en bidden dat we iedereen zaterdag of in de komende tijd weer gezond en wel terug zullen zien.

Baie drukkies,
Thabo, Ernst-Paul en Jolanda.