Kerst?!

En toen waren we alweer een week verder. De tijd vliegt voorbij! Langzamerhand krijgen we alles weer een beetje op een rijtje, hoewel we nog echt niet het gevoel hebben dat het bijna Kerst is!
Met Thabo gaat het goed. Hij lijkt aardig te wennen en durft steeds meer zichzelf te zijn. Hij kan heerlijk vrolijk zijn en lekker ‘giechelen’, maar als hij zijn zin niet krijgt, dan kan hij zich ook prima aanstellen!
Het slapen gaat goed. Het lukt nog niet zo om zijn ritme te veranderen, maar dat komt vast en zeker ooit wel eens goed. Hij komt nog altijd rond 3 uur, maar als het meezit slaapt hij daarna verder tot 6 of 7 uur.
Ook overdag slaapt hij nog regelmatig; we merken dat hij dat nog hard nodig heeft.
Van het eten kan hij gelukkig genieten. Hij drinkt nog enkele flessen melk per dag, eet 2x pap en het warme eten eet hij met ons mee, of we geven hem een potje (als we iets eten dat minder geschikt voor hem is).
Thabo raakt ook aardig gewend aan de dieren. Hij vindt teckel Parsa wel interessant en als hij zich verveelt, dan vindt hij het prachtig om achter dit ‘bewegend stuk speelgoed’ aan te kruipen. Vooral haar oren zijn favoriet bij hem. Gelukkig laat Parsa dit rustig over zich heen komen. Natuurlijk proberen we wel te voorkomen dat hij iets doet dat haar echt boos maakt.
Parsa heeft trouwens ontdekt (net als kater Juno) dat dat kleine mensenkind lekkere dingen te eten krijgt en dat er misschien wel eens een restje voor haar overblijft - tenminste, als ze héééél lief is!
Juno heeft zo zijn eigen tactieken. De pap is interessant, maar zodra er ook maar het minste geluid uit dat kleine mensenkind komt, gaat hij ervandoor!
Met bezoek houden we het nog rustig. We zijn inmiddels met z’n drieën naar opa en oma, en pake en beppe geweest en dat ging prima. Hij durft daar zelfs al alleen rond te kruipen!
De terugweg in de auto was beide keren minder prettig: in plaats van dat hij lekker in zijn autostoeltje in slaap viel, begon hij te huilen en wist van geen ophouden. Uiteindelijk ben ik maar bij hem achterin gaan zitten, en dat was een acceptabele oplossing voor hem.
Zijn meest favoriete bezigheid van de laatste dagen is ‘flieberen’. Zodra hij wat rondkruipt, begint hij met zijn lippen te sputteren en gáát maar door! We blijven maar vegen, zowel over zijn mond als over de vloer (in die volgorde)! We gaan er maar vanuit dat we dit vooral te danken hebben aan het hele ‘tanden-gebeuren’. Hij lijkt er verder gelukkig niet zoveel last van te hebben, dus wat dat betreft is het natuurlijk helemaal prima.

Hoe het ons afgaat als heit en mem? Dat zouden we eigenlijk aan Thabo moeten vragen, maar ja, die heeft nog niet zoveel te vertellen. Wij voelen ons er in ieder geval goed bij. Het is wel wennen, maar doordat onze kleine vent ook nog veel slaapt, hebben we ook nog wel wat tijd voor andere dingen. Hoewel die tijd wel erg vaak op gaat aan huishoudelijke klusjes, en dergelijke!

Eigenlijk kunnen we zeggen, dat alles prima gaat en dat er geen opzienbarende dingen gebeuren. Hopelijk blijft dat zo!
En ja, hoewel we nog echt geen ‘Kerstgevoel’ hebben, hopen we met z’n drieën een bijzondere Kerst te gaan beleven! We gaan er volop van genieten.

Groeten en baie drukkies van
Thabo, Ernst-Paul en Jolanda