Soweto

En toen was het ineens een dag stil ... Even afkicken misschien voor sommige verslaafde meelezers, maar soms gebeurt dat gewoon.
Gisteren was het opnieuw een rustige, maar hete dag. Op zich niets bijzonders, maar aan het einde van de middag was ik (Jolanda) ineens ontzettend moe. En toen vonden blijkbaar de emoties een uitgang ... Het ging dus even helemaal niet, en moe van alles ben ik dus maar vroeg het bed ingedoken. Even geen tijd en puf meer voor een verslag.

Maar vandaag maken we het dubbel en dwars weer goed!
Wie de afgelopen dagen goed heeft meegelezen, denkt misschien bij het lezen van de titel van het verslag van vandaag: hé, ze zouden dinsdag toch naar Soweto? Ja, dat klopt, maar soms moeten plannen worden bijgesteld. Martie (zij regelt het taxivervoer) belde gister op, dat we alleen vandaag naar Soweto konden gaan, samen met de twee Zweedse stellen. Geen probleem natuurlijk.

Soweto was indrukwekkend. Vijf miljoen mensen samengepropt in een gebied van 10 vierkante kilometer. Het Noorse echtpaar, waar we gister veel mee hebben zitten praten, vertelde dat er in Noorwegen zo’n 4,7 miljoen mensen wonen. En dat terwijl Noorwegen wel een ‘stukje’ groter is dan Soweto!!

Onze tocht door dit township begon in de rijke buurt; we zagen huizen die in luxe niet onderdoen voor de villa’s in Nederland. Het viel ons op dat er hier niet zo’n absurde bewaking is als in de buurt waar wij verblijven. Reden? In deze rijkere buurt is bijna geen criminaliteit. Hoe dat mogelijk is? Als iemand één van de bewoners nadelig behandelt (om het maar eens even in bedekte termen te zeggen) dan weet men de dader altijd wel te vinden. En wat er dan gebeurt is blijkbaar afschrikwekkend genoeg!

Vanuit de rijkere buurt kwamen we in de middenklasse. Het verschil is groot, maar ook in de middenklasse is er gelukkig ook wel water en electriciteit. Deze buurt is gebouwd door de overheid en de huizen worden verhuurd of zijn verkocht aan de bewoners. In de rijkere buurt bouwt men zelf de huizen.
Overal in deze buurt zie je mensen proberen hun situatie te boven te komen. In elke straat zijn wel twee plaatsen te vinden waar je je auto kunt laten wassen. Je kunt je auto laten repareren en allerlei mensen proberen groente of fruit aan de man te brengen. Je ziet dat de mensen hun lot ten goede proberen te keren.

Volgens het verhaal van onze gids Denzel is dat wel een verschil met de echt arme buurt: velen zijn daar inmiddels passief geworden en hebben de moed of de energie of de hoop niet meer om iets te ondernemen.
Ook in de armere buurt bouwen mensen zelf hun eigen huis: met golfplaten en afval; of je dat nog een huis kunt noemen? Zonder electriciteit, zonder stromend water. Onvoorstelbaar en schrijnend.
Opvallend is wel dat de buurten soms direct aan elkaar grenzen: waar aan de ene kant van de straat nieuwe auto’s bij de huizen staan geparkeerd, zitten aan de andere kant mensen voor hun krakkemikkige krotje in de schaduw.
We zijn de armere buurt niet binnengegaan: dat is te gevaarlijk.

Wat we verder hebben gezien: het huis waar Nelson Mandela heeft gewoond; het Vrijheidsplein; en het monument voor Hector Pieterson, de 13-jarige jongen die het eerste slachtoffer was bij de studentenopstand in 1976.
En natuurlijk uit de verte ook het ziekenhuis waar Thabo is geboren: het grootste ziekenhuis in de wereld. Met grote tekorten aan verplegend personeel; het is dus geen wonder dat de adoptie-organisatie hier geen dossiers van de kinderen meer kan achterhalen.

Hoewel we natuurlijk niet alles hebben gezien, hebben we een redelijk beeld gekregen van Soweto. Het maakt indruk te zien hoe mensen hier leven, en het geeft hoop dat er daadwerkelijk pogingen worden ondernomen om het leven te verbeteren.

Thabo hield zich gelukkig prima! Hij had in de bus lol met de zoon van één van de Zweedse stellen. Hij zoekt contact met mensen en is geïnteresseerd in alles wat er om hem heen gebeurt. In de bus viel hij op de terugweg lekker in slaap; waar anders dan in de armen van (een ook al slapende) mem?!
Af en toe zien we dat Thabo zich onzeker voelt. Hij bijt namelijk op zijn onderlip als hij gespannen is of als hij moeite doet om iets gedaan te krijgen. Het is leuk om te zien dat hij probeert te gaan staan. Het lijkt erop dat het lopen hem meer interesseert dan het kruipen. Dat laatste gaat hem trouwens ook niet zo supergoed af! Maar wat niet is, kan nog komen.

Op dit moment zitten we lekker buiten. Thabo is na een huilbui in slaap gevallen. We zullen zien wat de nacht ons weer gaat brengen. Minimaal twee keer per nacht wordt hij wakker. Zijn vaste verzorgsters vertelden ons vorige week dat hij één keer per nacht honger heeft. Dat leek prima; maar ja het grote verschil is dat de dag in het kindertehuis al tussen 5 en 6 uur ’s ochtends begint! En wij willen dan nog graag even verder slapen; gek hè?!

Vanuit Zuid-Afrika baie drukkies voor iedereen in Nederland
van Ernst-Paul, Thabo en Jolanda