Weer thuis!

Inmiddels is het alweer maandag. De reis ligt achter ons en nu proberen we thuis de draad weer een beetje op te pakken.

Wat er sinds vrijdag allemaal is gebeurd:
De terugreis kende niet echt een vlotte start: met drie stellen gingen we naar het vliegveld en Martie, die ons begeleidde zou eerst het Zweedse stel op weg helpen bij het inchecken en vervolgens naar ons toe komen. Nou, dat duurde wel even! Het andere stel had pech met het één en ander; maar dat betekende wel dat wij in vliegende vaart moesten inchecken en vervolgens door de douane en zo verder. We hadden nog wat inkopen willen doen, maar daar is het niet meer van gekomen. Stressen!

Bij de gate stond een enorme rij mensen. Omdat Martie ons op het hart had gedrukt dat je met een klein kind gewoon door mag lopen, hebben we dat dus maar gedaan. Hier en daar wat gemopper, maar dat hebben we maar langs ons heen laten glijden!
Toen we uiteindelijk op het punt stonden om in het vliegtuig te stappen, deed een medewerksters van het vliegveld nogal opgewonden. Wij hadden ’m toen al aardig zitten en dus begonnen we een heel verhaal tegen haar. Bleek dat ze Thabo alleen maar even wilde bewonderen. Maar ja, wie zegt dan ook dat we maar even uit de rij moeten stappen!?

De vlucht verliep op zich prima. Thabo kon lekker slapen in een reiswiegje dat in de wand kon worden bevestigd. Met ons ging het wat moeilijker: we hadden weinig beenruimte (deze keer geen stoelen vóór ons waar we de voeten onder kwijt konden) en bovendien zat er een nogal dikke man naast mij. Van slapen is het dus niet gekomen.

Op het vliegveld van Athene ging het wel goed. Doordat er daar een staking was moesten we tijdig door de controles heen. Hier werden we er direct uitgepikt: een kind? Kom maar gauw mee! Erg prettig!

Ontzettend moe en afgedraaid zijn we uiteindelijk op Schiphol geland. Thabo vertikte het de tweede helft van de reis om te slapen en dus werd hij er ook niet gezelliger op. Eénmaal op het vliegveld wilden we ons nog even opfrissen. Toen Thabo bijna weer in de kleren was, vond hij het tijd om te plassen. Jippie!

Uiteindelijk met een schoon kind en alle bagage op weg naar de familie. Fijn dat we op een warm welkom werden onthaald! Familie en bekenden uit Leimuiden: dat was fantastisch!
Thabo vond het allemaal prima. Leuk die aandacht, en dan maar lachen natuurlijk!

De autorit naar huis kostte natuurlijk ook nog aardig wat tijd. En ja, het kan niet anders: we kwamen in een file terecht. Maar pake en beppe hebben ons veilig thuis weten te brengen en daar zijn we linea recta het bed ingedoken.
Eerst nog even bewonderend naar het welkom in de tuin en in huis gekeken. Foto’s hiervan volgen later nog een keer.

In de nacht ging het allemaal niet zo soepel. Het is logisch dat alles voor Thabo helemaal vreemd is en eng. Hij heeft wel geslapen, maar dat kostte wel wat moeite.
Zondagmorgen zijn we lekker rustig opgestaan. ’s Middags hebben we de kadootjes opengemaakt die al klaar stonden. Zaterdag hadden we daar geen puf meer voor.
Wat een verwennerij. Boekjes voor Thabo, houten blokken en een houten vrachtauto, een spaarpot van Winnie de Pooh en lekkers voor heit en mem.

Het is trouwens wel grappig te merken hoe goed alles wat we hier schrijven wordt gelezen! We hoeven maar één keer iets te schrijven over stamppot boerenkool of het komt ons van alle kanten tegemoet! Bedankt allemaal!

De nacht van zondag op maandag ging prima, sterker nog: uitstekend! Na een laatste fles om 21.30 uur heeft ons kleine ventje aan één stuk doorgeslapen tot 6.00 uur!! Dat belooft wat voor de toekomst (hopen we)!
Vanmorgen zijn we vol goede moed naar het gemeentehuis getogen, gewapend met alle mogelijke papieren en dokumenten. Geen centje pijn! We zijn blij dat het zo soepel is gegaan. Volgende week krijgen we verder bericht.

Vanmiddag nog een boodschapje gedaan en nog even naar de drukker geweest om de laatste hand te leggen aan het aankomstkaartje. We zijn er erg tevreden over...

Het is nog een beetje onwerkelijk om thuis te zijn. In het vliegtuig zeiden we al tegen elkaar: nu staan we er echt alleen voor. In Pretoria was het heerlijk om afgeschermd samen met andere adoptiestellen de dagen door te brengen. Steeds even een praatje, al was het alleen maar even de vraag: hoe gaat het vandaag met jullie kind? Heeft hij/zij goed geslapen? Adviezen uitwisselen, en gewoon de gezelligheid van met elkaar praten en lachen. Het heeft ons goed gedaan en we zijn blij dat we met zulke fijne mensen contact hebben gekregen!

Hier in Marum is alles weer anders. Het gewone leven staat op ons te wachten. Het is goed zo, maar toch nog vreemd. Het heeft gewoon even zijn tijd nodig!
O ja, heel Hollands: we mopperen wat af op het weer! Een paar dagen geleden zaten we nog in de hete zon van Zuid-Afrika: zo’n 35 graden. En nu? Het regent pijpenstelen en dat werkt niet bevorderlijk! Maar ach, we hebben een zonnetje in huis, toch?

Goed, na een stilte van een paar dagen was dit even een update vanuit Marum. Thabo ligt lekker te slapen en wij rommelen wat in huis. Perfect toch?

Groeten,
Thabo, Ernst-Paul en Jolanda