Kindertehuis

Vanmorgen om 9.00 uur vertrokken we richting Johannesburg om het kindertehuis een bezoek te gaan brengen. Vol verwachting klopte ons hart ...
We gingen samen met Hans en Marieke (het andere Nederlandse echtpaar) en hun kinderen en met één van de Zweedse stellen. Het was op zich wel jammer dat alle drie de kinderen uit verschillende tehuizen komen: we hadden op zich wel wat meer tijd willen hebben.

Gelukkig waren wij als eerste aan de beurt. Het huis waar Thabo gewoond heeft ligt in een goede buurt. Een aantal jaren geleden is dit huis geschonken aan de stichting. Het is goed onderhouden, heeft nette kamers en een mooie tuin met zelfs een zwembadje!

Er wonen doorgaans zo’n 12 kinderen. Een klein aantal is natuurlijk goed voor de aandacht! Ze zijn aan het uitbreiden om ruimte te kunnen hebben voor 30 kinderen.

Na rijp beraad hadden we besloten Thabo wel mee naar binnen te nemen. En dat was goed.

Thabo zijn naam werd ontzettend vaak geroepen: de ‘opa en oma’ van het huis waren zelfs speciaal gekomen om hem nog één keer te zien. Oma wilde hem nog graag een keer knuffelend in de armen nemen, maar dat mag nu eenmaal niet!
Thabo zat lekker bij mem op de arm; hij herkende de mensen om hem heen zeer zeker wel en trakteerde hen af en toe ook wel op zijn heerlijke glimlach, maar hij hield mem toch stevig vast. Zijn gezichtje betrok regelmatig, zo van: wat moet ik hier mee? Dat was een goed teken. Het was fijn te merken dat de hechting aan ons inmiddels is begonnen!
We werden rondgeleid door het huis en kregen te zien waar Thabo heeft geslapen, gedoucht, gegeten en gespeeld.
Ook sommige van de oudere kinderen herkenden hem: Thabo! klonk het dan ook enthousiast.

Het is ons duidelijk dat Thabo vol liefde is opgevangen. Er is met overgave voor hem gezorgd en het definitieve afscheid viel de verzorgsters moeilijk.
De andere twee kindertehuizen zagen er slechter uit. Maar ook daar was merkbaar dat de kinderen vol liefde en zorg worden opgevangen.
We zijn inderdaad ook nog in de kerk geweest waar de kinderen worden opgedragen. Fijn om te zien, maar verder niet super bijzonder.

Thabo heeft zich gelukkig goed gehouden; vanmiddag viel hij echter niet in slaap. Waarschijnlijk vol van alle indrukken en misschien ook wel wat ongerust over heit en mem.

Het was een fijne, maar emotionele dag...

Vanavond hebben we ons wat voorbereid op de dag van morgen: het ‘gevreesde’ bezoek aan de Nederlandse ambassade. Onze paspoorten liggen klaar, Thabo’s pasfoto’s zijn erbij gestopt en het geld zit in de beurs.
Morgenmiddag hebben we dan het eindgesprek met de maatschappelijk werkster. Hopelijk krijgen we dan nog een paar antwoorden op onze vragen.

Goed, lieve luitjes. Nog één verslag uit Zuid-Afrika te gaan en dan zijn we thuis.
Ook daar zullen we proberen iedereen een beetje op de hoogte te houden. Want zoals de meesten van jullie inmiddels wel zullen weten: bezoek wordt op prijs gesteld, maar geef ons eerst even de tijd en de ruimte om aan elkaar te wennen!

Baie drukkies!
Thabo, Ernst-Paul en Jolanda.